مكتوب 88 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و عوني إِلى اللَّه الأمير محبّ الملّة و الدّين و الحق الشيخ محمّد أيّده اللَّه بنصره . همزيستى با اضداد امّا بعد ؛ سالك آرزوى آن دارد كه اضداد دست از او كوتاه كنند و زبان دركشند و عارف نمىترسد جز از چنان روز ؛ براى آن كه هرگاه كه اضداد از خارج نماندند ، نفس از اندرون به ضديت برمىخيزد و هر شبهه‌اى كه اضداد بر سبيل عناد ايراد مىكند او به طريق وسوسه القا مىنمايد . پس حكمت الهى اقتضاء آن مىكند كه مادام كه سالك در مقام بدايت و خامى باشد اضداد بر او گمارد تا نفس او به حسب جِبِلّت به مقاومت با ايشان مشغول شود ، و اين معنى شاغل باشد از مقاومت با صاحب خويش . و چون مدتى در موافقت حق به مخالفت ضدّ حق مشغول باشد مِن حيثُ لايَشعُر ، حق جبلّت او شود بعد از آن كه مزاحمت ضد منكشف شد آن موافقت در او باقى باشد . و نيز چون نفس اين كس ، اين كس است جريان نقوش بيگانگى بر او موجب شرمندگى است ، همان بهتر كه امواج چنان بيهوده‌ها بر سيلاب كلمات اضداد نمودن و زدودن گيرد تا بدنامى چنان بيهوده گفتن به ايشان عايد گردد و پاكيزگى از شبهات به سالك . اين از تدبيرهاى لطيف الهى است در تربيت سالك . « إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ » . « 1 »

--> ( 1 ) . پروردگارم نسبت به آنچه مىخواهد ( وشايسته مىداند ، ) صاحب‌لطف است ؛ سورهء يوسف ، آيهء 100 .